Argentinië
Ik ben twee keer heel kort naar Argentinië geweest, een keer in Foz do Iguacu, met de beroemde watervallen, en een keer drie dagen in Buenos Aires.
Anekdote
Na een lange tocht via Madrid aan het eind van de avond aangekomen in Buenos Aires. Valt toch niet mee met twee kleine kinderen. Op het vliegveld blijkt een koffer te zijn kwijtgeraakt. Gelukkig spreken wij spaans, en zij ook. Dat helpt om te begrijpen hoe je aan het lijntje gehouden wordt. Na uren wachten en zoeken geven we het op, het is al 1 uur s nachts. Gelukkig had een vriendin van ons een hotelletje geboekt.
De volgende dag lopen we door het centrum. Best wel koud eigenlijk. In Nederland is het nu 35 graden, en hier hooguit 12, en regenachtig. Wanneer wij zomer (vakantie) hebben, hebben zij winter. Het centrum is groots, wijd, hoog en modern. Er is veel te zien, en regelmatig stoppen we voor de gebruikelijke koffie en limonade, maar met eten houden we ons in, want we kijken echt uit naar een Argentijnse steak. Die zijn hier vurrukkulluk en gigantisch groot, je vraagt je af hoe dat allemaal in zo n koe past. Nou ja, het bedekt de helft van een groot bord, en is zo n 4 centimeter dik. Geen peper of kruiden, alleen een dag tevoren bestreken met zeezout, en dan meesterlijk gegrild. De rest van het bord wordt gevuld met gebakken aardappeltjes en weet ik wat voor groente wat het noemen niet waard is. Rond zeven uur s avonds komen we moe maar verwachtingsvol aan in het chique gedeelte langs het water (zie foto), beroemd om zijn schitterende restaurants. Wat een teleurstelling dat alle restaurants dicht zijn. Argentijnen schijnen ongeveer de gehele dag te eten, en tussen 6 en 9 worden de restaurants schoongemaakt en voorbereid op het avondeten.
De kinderen eisen nu een bezoek aan een MacDonalds. Ik weet mijn ondernemingsraad af te kopen met diverse beloften. We houden een taxi aan, en vragen of de chauffeur een goed restaurant weet, die nu open is. Jazeker. We rijden eindeloos door de stad en komen erachter dat alle restaurants van zijn vrienden en familie ook gesloten zijn. Uiteindelijk vinden we een restaurant die wel open is. Dat mag ook wel, want het is nu al negen uur geworden en de taxirekening is fenomenaal. Wel veel gezien. De steak maakt het echter ruim de moeite waard.
De volgende dag gaan we s middags, conform de afspraak met mijn ondernemingsraad, naar MacDonalds. Ik zie dat ik nog een grote flap geld heb, en wil daarmee afrekenen omdat kleinere flapjes handiger zijn. Dat kan niet. Een andere caissière ziet wel een mogelijkheid, en ik krijg wisselgeld. Dat blijkt een dag later een geraffineerde vervalsing te zijn. Mijn weerzin tegen MacDonalds wordt nog groter, voor het geld dat ik opgelicht ben had ik nog twee heerlijke steaks kunnen kopen.
Een maand later kom ik weer in Buenos Aires, alleen om over te stappen. Ik check op het vliegveld of mijn koffer al gevonden is. Nee hoor. Mijn transatlantische vlucht heeft 17 uur vertraging. Aerolineas Argentinas is zo vriendelijk alle gestrande passagiers naar een luxe hotel in het midden van de stad te brengen. Erg aardig, maar ik zie mijn vlucht van Madrid naar Amsterdam in het water vallen. Het hotelpersoneel is erg aardig, het hotel is goed en het eten ok. Geen steak. De volgende dag naar het vliegveld gebracht, en op naar Madrid. Ik wil dringend naar de KLM balie, om te zien wat er nog te redden valt van mijn non-reschedule non-refund e-ticket. Dat lukt niet, want er staan wel 150 mensen voor die ene balie. Het schijnt dat een koffer op een of andere vlucht de romp van het vliegtuig beschadigd heeft, en die kan nu niet weg met die 150 stakkers. Ondertussen probeer ik bij diverse airlines een ticket naar Amsterdam te kopen. Dat lukt niet: Air France is vol op het traject Parijs-Amsterdam, en MartinAir wil 370 euro voor een enkeltje, waar ik maar 300 euro bij me heb. Even erbij vertellen dat mijn portemonnee m.b.v. een scheermesje gestolen is in Bolivia, inclusief mijn bankpas. Mijn vrouw en kinderen (en haar bankpas) blijven nog een weekje in Bolivia, dus ik sta hier alleen met het noodgeld, dat ik altijd bij me heb. Eindelijk is ook de balie van Aerolineas Argentinas open, maar hoe ik ook klaag, zij willen noch mijn door hun toedoen vervallen e-ticket vergoeden, noch bijbetalen bij MartinAir. In dagdromen zie ik mezelf bedelen bij de Nederlandse ambassade. Na uren is de rij voor de KLM balie opgelost. Nee, KLM kan niets voor me doen, dat staat toch duidelijk op de bijlage van de e-ticket. Voor 130 euro kan ik wel een nieuwe ticket kopen. Goed plan. Nadeel is dat deze pas morgenmiddag vertrekt, waar ik op mijn werk belangrijke afspraken ga mislopen. Sinds ik geen keus heb, doe ik dit maar. Met de resterende 170 euro kan ik wel een dagje Madrid eraan vastplakken. Hotelletje gezocht en lekker rondlopen in het centrum. Door het tijdsverschil met Buenos Aires ben ik toch wel moe. Om vijf uur s middags even naar het hotel voor een klein dutje. Om twee uur s nachts weer klaarwakker, en teleurgesteld omdat ik in Madrid toch wel meer had willen doen dan slapen.
De volgende dag heeft het vliegtuig van Madrid naar Amsterdam een paar uur vertraging, en ik kom om middernacht aan in mijn vaderland. Moe en geradbraakt ga ik naar huis, en vlak bij mijn deur verzwik ik mijn enkel. Te moe om nog een half uurtje mijn voet in koud water te zetten donder ik in slaap. De volgende dag is mijn enkel zeker twee keer dikker dan normaal, en heel pijnlijk. Ik weet niet of mijn enkel ermee te maken heeft, maar deze Bolivia-Amsterdam was de meest waardeloze terugtocht die ik ooit heb meegemaakt.
Argentina
I have been to Argentina for only two times, very shortly. The First time to Foz do Iguacu, with it s famous waterfalls, and other time for three days to Buenos Aires.
Anecdote
After a long flight from Madrid, we arrived at Buenos Aires in the middle of the night. Not that easy with wife and two small kids. At the conveyor belt, we noticed one suitcase missing. Fortunately we speak some Spanish, and so do they. That helped to understand how they tried to send us from one counter to another. After hours of waiting at the airport we gave up, it was already 1 am. A friend of us had already booked a small hotel in the center, so off we went, tired and disappointed.
The next day we checked out the center. Rather cold, really. In the Netherlands it was 35 degrees centigrade (summer), and over here it was about 12 max, winter, and rainy. The center is big and wide, and modern. There are lots of interesting things to see, and frequently we stopped for the mandatory coffee and lemonade, but we held back with food, as we were looking forward to this argentinian steak. These are exquisite, and that big that you wonder how all of that fits into a cow. Well, the steak covers the better half of a huge plate, and is about 2 inch thick. No pepper or spices added, all they did is rub it with seasalt, the night before, and then grilled in a way that only argentinians know how to do. The rest of the plate is filled with French fries or fried potatoes, and vegetables not worth mentioning.
At about 7 pm we arrived at the most expensive restaurant district (see picture 2), tired but full of expectations. What a disappointment when we noticed that all was closed. Argentinians appear to eat all day, and between 6 and 9 pm they clean up the restaurants, to prepare for dinner at 9. My kids demanded to go to a MacDonalds, and it took me quite an effort and promises to buy off my workers council. We stopped a cab, and asked the driver if he knew a good and open restaurant. Of course. We drove endlessly through the big city, and found all restaurants owned by his family and friends closed as well. Finally we found a restaurant. Not surprising actually, as it was already 9 pm now, and the bill for the taxi was unbelievable. But we had quite a big tour through the city. The steak really helped to overcome the pain.
The next day at lunchtime, according to the promises I made with the workers council, we went to MacDonalds. I notived I had a big note, and wanted change for that. That was impossible, until a waiter found a way to get it done, and I got smaller notes. Later that day it turned out to be a fake. My disgust for MacDonalds even worsened, as I lost enough money for at least two great steaks.
A month later I returned to Buenos Aires, only to shift planes. I checked to see if the the lost suitcase was found, but no.
The transatlantic flight had a 17 hour delay. Aerolineas Argentinas was so nice to put all stranded passengers in a good hotel in the center. No steak. The next morning back to the airport, and finally off. In Madrid I ran to the KLM ticket office, to see what could be done about my non-refundable non-changeable flight from Madrid to Amsterdam, which left the day before. I couldn t reach it, as about150 passengers where waiting for the ticket office. Some problems with a hole in the plane due to a loose suitcase or so. The Aerolineas Argintinas ticket office was still closed, and Air France is full between Paris and Amsterdam. MartinAir wanted 370 euro for a single, whilst I only had 300 in cash. (I was robbed in Bolivia, including my bank pass, and my wife was still in Bolivia with hers). Back to the ticket office of Aerolineas Argentinas, where they could do nothing, even after admitting that it was their fault. We don t have business connections with MartinAir nor KLM, and we will definitely not refund anything. Bastards. I was visualizing Lady Thatcher invading them again. I was also visualizing me begging at the Dutch embassy for the lacking 70 euro, to fly with MartinAir.
By now, the queue for the KLM ticket office is dissolved. No, they can t reschedule or refund anything either. But I can buy a ticket for only 130 euro. That sounded like a good plan. On the bad side, it left the next day in the afternoon. I had no choice, really. With the remaining 170 euro I could well afford a day in Madrid. I found a hotel in the center, and went off for a stroll. Due to the jet lag I felt a bit tired, and went back early to the hotel at 5 pm, for a small nap. At 2 at night I woke up, disappointed as I intended to have a closer look at Madrid, rather than sleeping.
The next day, after a few hours of delay, I arrived in Amsterdam, at midnight. Tired and broken I returned home, and close to my door I twisted my ankle. As I was way to tired to sit there with my foot in a tub of cold water, I collided in bed. The day after my foot was swollen till about two times the normal size. I don t know if this misfortune added to the feeling, but the flight from Bolivia to Amsterdam was the most rotten travel I ever made.