La Paz
Anekdote
Mijn toenmalige werkgever vertelde me eind november dat ik, na drie jaar werk op contractbasis, mijn overgebleven vakantiedagen eens moest opnemen. Ik zou ze niet mee kunnen nemen naar het volgende jaar. Zes weken vakantie, op te nemen in voornamelijk januari. Dat klonk me direct als Zuid-Amerika, Afrika trekt me niet zo. Zes weken is niet zo lang voor zo'n groot continent, dus ik zou me op 1 land moeten concentreren. Vrienden adviseerden me uit ervaring Bolivia, en via via kreeg ik nog een uitnodiging om bij een familie in La Paz, de hoofdstad, langs te gaan.
Op 23 december was mijn vlucht, en ik kwam 24 december aan. Hoewel het zomer was, vond ik het vrij fris. De vrienden hadden vergeten te zeggen dat La Paz op 4 kilometer hoogte ligt.
Op het vliegveld kreeg de hoogte me een beetje te pakken. Ik zag allemaal kleine stipjes voor mijn ogen draaien. Toen ik mijn rugzak opzette (24 kg), werden die stipjes een stuk duidelijker. Beter kalm aan doen. Met een taxi naar een hotelletje bij het centrum gegaan. Ik belde het nummer van de familie, om het bezoek maar meteen af te ronden, want ik dacht dat het beter was eerst naar een lager gelegen stuk reizen. Een Amerikaans sprekende vrouw haalde me op van het hotel, en ik werd uitgenodigd op een kerstdiner. Dat is waar ook, dat is de 24e, en daar had ik niet aan gedacht. Een heel gezellig feest, goed eten en drinken, en een meisje had zelfs nog een cadeautje voor me. Ik had tot mijn schaamte geen cadeautjes terug. Maar dit was een familie waar men niet moeilijk doet. Ik sprak geen woord Spaans, maar in de familie waren mensen die Frans spraken, anderen Duits, en weer anderen Engels. Dus heel gezellig gepraat, en flink gedronken. Diep in de nacht werd ik uitgenodigd voor een barbecue de volgende dag, even buiten de stad. Goed plan.
De volgende dag stonden de heer van het huis en ik bij de minibusjes te wachten en te wachten op de vrouwelijke familieleden, en veel later kwamen de dames, gezellig en ontspannen babbelend. We kwamen op een groot grasveld aan, met een soort feestzaaltje erbij.
De barbecue werd bediend door een grootmeester in barbecues, er was leuke muziek, en veel drank. Ik dacht nog dat ik niet zou moeten drinken als ik last heb van de hoogte, maar de familie drong aan, de geest was gewillig en mijn slokdarm had geen moeite. Men leerde me, tot groot vermaak, een paar inheemse dansen zoals de queca. Een sierlijke dans waarin de man met een zakdoekje de vrouw uitdaagt, en andersom, dit met flinke passen en gedurende zeker een kwartier per nummer. Bij elk refrein werd de muziek gestopt, en kwam iemand met volle glazen sterke drank, die dan in 1 teug naar binnen moesten. Een nummer kent vele refreinen, en zo raak je hem snel. Het feest en barbecue gingen door tot de zon onder was. (Ik wachtte eigenlijk op de man met de hamer, maar die kwam niet. Hij had zeker hoogteziekte.) De harde kern stelde voor om naar het huis van een van hen te gaan, en muziek te spelen. Waarom niet? Het werd heel gezellig, de gitarist deed het geweldig goed, en de zangeres zong prachtig, en legde veel drama en gevoel in haar zang. Ook hier weer sterke drank, als men een feest maakt, doet men het ook meteen goed.
Ik vertelde de familie wat mijn plannen waren, maar ze wisten nog een paar fantastische plekjes. Zo ben ik met een paar familieleden met de taxi naar Tihuanacu geweest, 100 km verderop, een oude religieuze pre-inca stad uit de tijd dat het Titicaca meer nog stukken groter was. Later ga ik met de familie naar Coroico , een prachtig bergstadje in de Yungas (het subtropische gedeelte, onderdeel van het Amazone bekken).
La Paz
I've been four times to Bolivia. The First time was in 1992, as part of a journey through Bolivia, a small part of Brazil, and Paraguay, for six weeks. The second time was in 1993, to marry my Bolivian better half. The third time in 1999 to show my newborn boy to his family, and in 2006 to show off with my second boy as well.
Anecdote
End of November, my employer told me that I had to take all the holidays I build up in three years as a contractor. I was not allowed to move these holidays to the next year. Thank you very much. Six weeks, to spend mainly in January. So let's go south, where at least it s summer in December. Immediately I thought about South America, as I m not that attracted by Africa, and Australia was way too expensive. Six weeks aren't that long for a journey, so I had to concentrate on one country. Friends of mine advised Bolivia, and I even got an invitation to a family in La Paz. I left Holland on December 23, and arrived on December 24. Although is was summer, it wasn't hot at all. My friends forgot to mention that La Paz is on 4 kilometers altitude
The altitude got me as soon as I arrived at the airport. Small dots were circling in front of my eyes. When I put my 24 k backpack on, the dots became more distinct. Let s take it easy here. After a while I took a taxi to a cheap hotel in the city center. Just climbing the stairs was already a breath-taking experience. After some huffing and puffing I dialled the number of the family who invited me, to get over with that, as I was considering to move to the lowlands. A English speaking lady collected me at the hotel, and I was invited to the Christmas dinner. Ay, I didn t consider Christmas, but in South America, December 24 is the day.
The party was really nice, good food and drinks, and one girl even bought me a present. Utterly embarrassed I hid behind my aura of weird gringo (my speciality). But these were easy going folks. My Spanish was sub zero, but some family members spoke French, some German and others English, all of which I master to some degree. So lots of conversations, and lots of drinks. It continued till late that night, and I was invited for a barbeque the next day, outside of town. That sounds like a good plan.
The next day I had to rise early from my coma, as the time shift and the alcohol really confused my day and night rythme. The lord of the house was already waiting at the bus stop, and we waited a long long time before the ladies arrived, chatting without any sense of hurry. We arrived at a grass field with some kind of party center. The barbeque was made by the family's grand chef, there was nice music and loads of drinks, from which I should definitely mention the cocktails (chufflay). As I mention in my tips for travellers, I knew I should really NOT drink when having altitude sickness, but the family insisted, my principles were still reclining, and my throat had no issues. To their great joy, the family taught me to do some local dances, like the queca. A delicate dance in which the man has to tease the girl with a waving handkerchief. Lots of steps and bending elegantly, at least when you know how to do this. Each song took about fifteen minutes, with a lots of small breaks in the middle. At each break someone would run to the dancers, with a shot of hard liquor, which had be thrown in, in one gulp. With that many breaks, you really hit it.
The party and barbeque continued till sunset, and like we say in Holland: I was waiting for the man with the hammer. He didn t show up, probably altitude sickness, too. Some die hards proposed to continue the party at their home. Why not, and I couldn t remember the Spanish word for 'no' anyway.
The party at this beautiful house was great. The man knew how to play guitar, and his wife was a great singer who knew how to put a lot of feelings in her songs. More chufflays, and also Chivas Regal. Later in the hotel I started to feel slightly uncomfortable. Must have picked up malaria somewhere.
I told the family my plans about going south, but they knew a few marvellous spots in the neighbourhood. With a few of them I took a taxi to Tihuanacu, about 90 miles west. This is an old religious center from the times before the Incas. Later I went with the family to the beautiful village of Coroico, in the subtropical part called the Yungas.