Syrië
Ik ben maar een keer in Syrië geweest, gedurende een week, als onderdeel van een reis van Londen naar Kathmandu met Encounter Overland, in 1981.
Anekdote
Midden onderaan Turkije, langs de Middellandse Zee, hangt nog een lob Turkije van ongeveer 100 x 40 km. In deze lob bevindt zich de stad Iskenderun. Vanaf daar reden we naar Aleppo in Syrië, en moesten dus de grens over. Dat ging niet zo snel, Syrië was zich nog niet bewust van zijn toeristisch potentiëel. Uren lang wachten op de wil van Allah. Veel doorgekookte koffie gedronken. En een beetje rondkijken bij de grenspost. Daar zag ik een klachten-brievenbus, waar klanten hun op- en aanmerkingen in kwijt konden. Helaas had de norse Immigratie officier hier ruim zicht op. Vul een briefje in en je komt het land echt niet in.
Ik zag ook een kaart van Syrië, en bleek me 70 km te vergissen. De Turkse lob land bleek volgens deze kaart niet te bestaan. Iskenderun bleek duidelijk een Syrische stad, en de grenspost waar ik nu stond bevindt zich heel ergens
anders.
In Aleppo een colaatje gedronken, in een soort cafe / snackbar. De mensen keken allemaal een beetje boos, net als de bedienden op al die benzinestations die ons weigerden water te laten inslaan. Een soldaat met een wel erg simpele blik in zijn ogen probeert zijn Engels, onverwacht goed trouwens. Een oude man bromt wat in mijn richting, en de soldaat vertaald: ons land wordt overspoeld door toeristen, als een wespenplaag. Ik heb er naast ons twaalven geen toerist gezien, maar toch leuk om te weten.
Vanuit een rijdende legertruck gooide een soldaat een abrikozenpit naar mij. Ballistiek was zijn vak niet, door de snelheid van de truck raakt hij mijn vriendin een meter verderop. Goed hard trouwens. Wat een eikel. Maar ja, de oorlogsdreiging maakte de mensen er niet vriendelijker op. Heden ten dage schijnt Syrië een waar toeristenparadijs te zijn.
Palmyra is een geweldige oase, met een paar hotelletjes op steenworp afstand van de tempel van Baal. De weg er naar toe is ook heel bijzonder: alle snelwegen zijn in uitermate goede conditie, maar nergens ooit straatverlichting. Erg veel symmetrische heuvels, verspreid over het hele land. Bleken vliegtuig hangars te zijn, en de snelwegen bleken ook dienst te doen als start- en landingsbaan. Aha.
Hama is een bijzondere stad. Hier staat een geweldig waterrad, 2000 jaar oud! Zoals altijd was dit te bezoeken na het kopen van een kaartje in een soort balie. Deze bleek leeg, en volledig doorzeeft te zijn met kogels. Gratis entree, dus.
In Hama ook veel uitgebrande en verwoeste flats gezien. Sommige flats werden gerepareerd door het stukgeschoten gedeelte te werwijderen, en er gewoon weer een nieuw stukje flat tegen aan te bouwen. Ik wist niet dat dat kon.
In maart 1982 kwam een radicale islamitische groepering in opstand tegen Hafez al Assad. Deze liet deze oppositie afmaken in Hama, en liet daarna bij wijze van voorzorg nog twintigduizend mensen om het leven brengen. De westerse wereld is voor de zekerheid hierover niet ingelicht. Pas in 1990 is deze zaak boven water gekomen (Volkskrant 9 jan 1991)
Vlakbij Homs ligt het Craque des Chevaliers, een fantastisch ridderkasteel, uit de tijd van de kruisvaarders. Naar mijn bescheiden idee het mooiste kasteel ter wereld. Ruimte voor 4000 soldaten, 300 ridders en 1 koning. Na dit vroeg Mike, de chauffeur, of we nog interesse hadden om Libanon the bekijken. De Syrisch-Libanese grens is al jaren procedureel erg eenvoudig te nemen. Ach, laten we maar terug gaan naar Damascus, en die stad nog wat beter bekijken. Libanon is namelijk een erg luxe en saai land (in 1981, wel te verstaan. Een soort Monaco).
s Avonds horen we geweervuur. Een salvo van acht schoten. De volgende avond ook, en bovendien een geweldig kabaal van idioot laag overvliegende Migs. Verder nog een laag en langdurig gedonder. Blijkt een bombardement te zijn van Israël op een opleidingskamp in Libanon (25 km verderop), als eerste aanval in een lange, bloedige oorlog. Je moet er maar bij zijn.
De Egyptische camping-eigenaar zweet bloed. Angstig dat de Syriërs hem afmaken als persoonlijke represaille voor de Israëlische acties (in deze tijd zijn Israël en Egypte doch dikke vriendjes). Ik weet niet of hij nu nog leeft. De 10e juni s avonds vertrokken we naar Pakistan, en juist op die dag werd Beiroet gebombardeerd.
De andere groep Encounter Overlanders, die de route in omgekeerde volgorde nemen, konden niet mee op de vlucht van Karachi naar Damascus, omdat het vliegtuig was geannexerd door Pakistaanse strijders, om Syrië mee te helpen.
Syria
I ve only been once in Syria, during a week, as part of a voyage from London to Kathmandu, with Encounter Overland, in 1982.
Anecdote
Under the middle of Turkey, right near the Mediterranean, there s a lob of Turkey, with the city of Iskenderun. From there we drove to Aleppo, in Syria, and had to cross the borders. That didn t went smoothly. Syria was obviously not aware yet of it s full touristic potential. Waiting for hours at the mercy of Allah. I had lots of coffee which had boiled for hours together with lots of sugar. Yuck, but I needed something to get awake. I walked around a bit, and saw a box for complaints. I thought about filling in a form, to complain about the inefficiency, but then I noticed that the officials had full view on whoever dumped anything. Let s not do it.
There was also a map of Syria, and I must have made a mistake in distance of 70 kilometers. The Turkish lob didn t exist. According to the map, Iskenderun was Syrian, and the borders where I was now, was far away from here. Amazing.
In Aleppo I had a cola, in some kind of coffee shop / snack bar. All the folks over there looked at me like angry, quite like all the gasoline station assistants who all refused to supply us with drinking water. A soldier from the not-too-bright type tried his best English, and an old man mumbled something into my direction. The soldier translated what he said: our country is swarmed with tourists like wasps. Strange, I thought that the twelve of us were the only tourists, we didn t meet anyone else, not even at the borders.
Later, a soldier threw the stone of an apricot to me, from a driving truck. Ballistics weren t his specialty, and he hit my girl friend next to me, with great force. What a jerk. But there was this treat of war, and that didn t make people more friendly. Nowadays, Syria seems to be a true tourist paradise.
Palmyra is a lovely oasis in the middle of the desert, with a few hotels near the temple of Baal.
The road to it was spectacular too, all highways were in excellent condition, but no street lights anywhere. Lots of symmetrical hills, spread throughout the country. Later one these turned out to be hangars of the army, and all highways were also used as landing strips. All of Syria was one very big military airport.
Hama is a very special city. It houses a great waterwheel, over 2000 years old. As usual this could be visited after buying an entrance ticket. But not here, as the ticket office was riddled with bullets. All glass broken, and no-one home. Free entry. At closer inspection, lots of parts in Hama suffered from a war. Many burned out apartments, and some were restored by replacing the lost apartments with new ones, attached to the old apartment. I didn t knew this was possible, I always thought the complete building had to be renovated.
Much later, the Volkskrant, a Dutch newspaper, from January 9 1991, revealed what happened. Three months before I arrived, there was an up rise from militant Islamic groups against Hafez al Assad. He had the opposition slaughtered, and had the military kill some 20,000 people. The western world was not informed, and it was kept a secret till the nineties.
The next day Mike, our driver, asked us if we were interested in visiting Lebanon or visit a great castle. The borders between Syria and Lebanon were quite open, no hassle, and Lebanon was a relaxing, beautiful holiday paradise of luxury, to a boring level. We chose to check the castle.
Near Homs there s the Craque des Chevaliers, the most beautiful knights castle, from the days of the crusaders. Build for 4000 soldiers, 300 knights and 1 king. It was one of a line of castles, which were all in sight distance from each other, covering England to Jeruzalem.
Back in Damascus we heard machine gun fire. Eight rounds. The next day too, as well as the tremendous sound of Migs at way too low altitude. Apart from that also a strange rumbling noise in the far distance. That appeared to be the sound of a bombardment by the Israelis on a training camp in Lebanon, 25 km away from Damascus. You could say that the day we arrived, hell broke loose, as this was the start of a long terrible war.
The Egyptian camping site owner was sweating blood, he feared that Syrians would kill him to avenge the Israeli attacks. After all, Egypt (under Sadat) and Israel were good friends, reason enough to cut this Egyptian throat. On june 10, we left by plane in the early evening, towards Pakistan, right in time to hear the second attack on Lebanon. The other Encounter Overland group, travelling in the opposite direction, had to wait, as their plane was confiscated by Pakistani fighters to fight in Lebanon. Home is were the action is.